What is the primary focus of the International Congress of Practical Security?

The congress focuses on practical applications of security concepts, aiming to bridge the gap between theory and real-world implementation.

Międzynarodowy Kongres Bezpieczeństwa Praktycznego 2027

Name: Międzynarodowy Kongres Bezpieczeństwa Praktycznego 2027
Start: 2027-03-08T00:00:00Z
End: 2027-03-10T00:00:00Z
Location: Gdańsk

Mar 8–10, 2027Gdańsk, PolandIn-person

Registration open

The International Congress of Practical Security, hosted in Gdańsk, POL, serves as a pivotal forum for discussing contemporary security challenges. This event brings together experts and practitioners to deliberate on various facets of security, ranging from geopolitical shifts to technological advancements. Its focus on practical applications aims to bridge the gap between theoretical security concepts and their real-world implementation.

Committees & topics

Topics
Bezpieczeństwo ekonomiczne i odporność gospodarcza · Odporność instytucjonalna i infrastrukturalna · Współpraca międzysektorowa i międzyinstytucjonalna · Zagrożenia hybrydowe, cyberataki i dezinformacja · Bezpieczeństwo środowiskowe · Nielegalny obrót odpadami · Skażenia środowiskowe i ochrona zdrowia publicznego · Katastrofy ekologiczne i reagowanie na zdarzenia

Why it matters

The congress is significant due to its emphasis on actionable security strategies in an increasingly complex global landscape. It provides a platform for international collaboration and knowledge exchange, which is crucial for developing robust responses to emerging threats. Given its location in POL, a country at the crossroads of European security dynamics, the discussions held here are particularly relevant to understanding regional and broader international security concerns.

The insights generated from this event can inform policy-making and strategic planning for governments, international organizations, and private sector entities. By fostering dialogue among diverse stakeholders, the congress contributes to a more comprehensive understanding of security challenges and the development of integrated solutions. This collaborative approach is vital for addressing issues that transcend national borders and require coordinated international efforts.

How to prepare

Delegates preparing for the International Congress of Practical Security should engage in thorough research on current global security trends and the specific geopolitical context of POL. Understanding the perspectives of various nations and organizations on key security issues will be beneficial. Familiarity with concepts such as "engagement strategies" and "dynamic analysis" will enhance participation in discussions.

Furthermore, delegates could benefit from reviewing lessons on "what is stakeholder mapping" and "hidden stakeholders" to better understand the diverse interests and influences at play in international security dialogues. Preparing to articulate national or organizational stances on critical security matters, while also being open to diverse viewpoints, will facilitate productive engagement and contribute to the congress's goal of fostering practical security solutions.

Country perspectives

Where the most-relevant 1 countries stand on the core issues in play. Click through for the full country profile.

Poland

As the host nation, POL emphasizes regional security and international cooperation.

Role in topic

POL plays a central role in organizing and facilitating discussions, leveraging its geopolitical position to highlight security challenges pertinent to Central and Eastern Europe. The country's perspective often focuses on collective defense and strategic partnerships.

Topics & background

The background behind each topic and the actors that shape it.

Bezpieczeństwo ekonomiczne i odporność gospodarcza

Bezpieczeństwo ekonomiczne stało się centralnym elementem polityk państwowych po szeregu wstrząsów ostatnich dwóch dekad: globalnym kryzysie finansowym 2008 roku, pandemii COVID-19, rosyjskiej inwazji na Ukrainę w 2022 roku oraz wynikającym z niej kryzysie energetycznym i żywnościowym. Wydarzenia te ujawniły kruchość globalnych łańcuchów dostaw, nadmierną zależność od pojedynczych dostawców surowców krytycznych (gazu, ropy, ziem rzadkich, półprzewodników) oraz podatność systemów finansowych na sankcje, cyberataki i manipulacje walutowe. W odpowiedzi państwa OECD przyjęły strategie 'de-riskingu' wobec Chin, friend-shoringu produkcji oraz budowy strategicznych rezerw. Unia Europejska uchwaliła Critical Raw Materials Act i Net-Zero Industry Act, USA wprowadziły CHIPS and Science Act oraz Inflation Reduction Act. Równolegle BRICS+ rozwija alternatywne mechanizmy rozliczeń, dążąc do ograniczenia dominacji dolara. Polska, w obliczu sąsiedztwa wojny i presji migracyjnej, rozbudowuje krajowe rezerwy strategiczne i dywersyfikuje dostawy energii poprzez terminal LNG w Świnoujściu i Baltic Pipe. Główne wyzwania to: zabezpieczenie dostępu do surowców krytycznych dla transformacji energetycznej i cyfrowej, ochrona przed wrogimi inwestycjami zagranicznymi (screening FDI), odporność systemów płatniczych oraz utrzymanie konkurencyjności przy rosnących kosztach energii i pracy.

Key players

Odporność instytucjonalna i infrastrukturalna

Pojęcie odporności (resilience) infrastruktury krytycznej zyskało rangę priorytetu po atakach na rurociągi Nord Stream w 2022 roku, sabotażu kabli podmorskich na Bałtyku w 2023-2024 roku oraz powtarzających się cyberatakach na sieci energetyczne (Ukraina 2015 i 2016, Colonial Pipeline 2021). Wcześniej dominował paradygmat ochrony (CIP – Critical Infrastructure Protection), obecnie zastępowany podejściem opartym na ciągłości działania, redundancji i szybkim odtwarzaniu funkcji po incydencie. Na poziomie europejskim ramy te ustanawiają dyrektywa CER (Critical Entities Resilience) i NIS2, zobowiązujące państwa członkowskie do identyfikacji podmiotów kluczowych w jedenastu sektorach: energia, transport, bankowość, infrastruktura cyfrowa, woda pitna, ścieki, zdrowie, administracja, przestrzeń kosmiczna, żywność i finanse. NATO równolegle rozwija siedem 'baseline requirements' odporności cywilnej. Polska realizuje Narodowy Program Ochrony Infrastruktury Krytycznej oraz program Tarcza Wschód wzmacniający granicę. Kluczowe debaty dotyczą finansowania modernizacji starzejącej się infrastruktury, ochrony łańcuchów dostaw komponentów (transformatorów, kabli, oprogramowania SCADA), współpracy publiczno-prywatnej oraz odporności instytucji państwowych na presję polityczną, korupcję i przechwycenie regulacyjne.

Key players

Współpraca międzysektorowa i międzyinstytucjonalna

Współczesne zagrożenia – pandemie, klęski żywiołowe, ataki hybrydowe, masowe migracje – przekraczają kompetencje pojedynczych ministerstw i służb. Doświadczenia COVID-19, kryzysu uchodźczego na granicy polsko-białoruskiej (od 2021), powodzi w Europie Środkowej (2024) oraz pożarów w basenie Morza Śródziemnego wykazały, że skuteczna reakcja wymaga ścisłej koordynacji administracji rządowej, samorządów, służb mundurowych, sektora prywatnego (operatorzy telekomunikacyjni, energetyczni, banki), organizacji pozarządowych i ochotników. Na poziomie unijnym ramę tworzy Mechanizm Ochrony Ludności UE (UCPM) i rescEU, a także EU Crisis Response Coordination Centre. W NATO odpowiednikiem jest EADRCC. Polska reformuje system zarządzania kryzysowego ustawą o ochronie ludności i obronie cywilnej z 2024 roku, integrującą strażaków, OSP, samorządy i wojska obrony terytorialnej. Modelowym rozwiązaniem często wskazywanym jest fiński 'kokonaisturvallisuus' (comprehensive security) angażujący całość społeczeństwa. Wyzwaniem pozostają: konkurencja kompetencyjna między resortami, niedostateczna interoperacyjność systemów łączności, ograniczone ćwiczenia międzysektorowe, ochrona danych przy wymianie informacji oraz włączenie sektora prywatnego, który zarządza większością infrastruktury krytycznej.

Key players

Zagrożenia hybrydowe, cyberataki i dezinformacja

Termin 'wojna hybrydowa' upowszechnił się po aneksji Krymu w 2014 roku, kiedy Rosja połączyła operacje wojskowe, dezinformację, cyberataki, presję ekonomiczną i instrumentalizację migracji. Od tego czasu katalog metod stale się poszerza: ataki ransomware na szpitale i samorządy, kampanie wpływu w mediach społecznościowych (m.in. Doppelganger, Storm-1516), wykorzystywanie migrantów na granicach (Białoruś 2021), sabotaż infrastruktury podmorskiej (Bałtyk 2023-2024), ingerencje wyborcze (USA 2016, Francja 2017, Rumunia 2024). W odpowiedzi powstały struktury takie jak European Centre of Excellence for Countering Hybrid Threats w Helsinkach (2017), NATO CCDCOE w Tallinie, EU StratCom Task Forces oraz unijny Digital Services Act regulujący platformy internetowe. Polska utworzyła Wojska Obrony Cyberprzestrzeni (2022) i Rządowe Centrum Bezpieczeństwa odpowiedzialne za przeciwdziałanie dezinformacji. Pojawienie się generatywnej AI i deepfake'ów radykalnie obniżyło koszt produkcji treści manipulacyjnych. Główne dylematy obejmują: granicę między zwalczaniem dezinformacji a ochroną wolności słowa, atrybucję ataków (która warunkuje legalną odpowiedź), gotowość do uznania ataków cybernetycznych za casus foederis art. 5 NATO, oraz odpowiedzialność platform za treści algorytmicznie wzmacniane.

Key players

Bezpieczeństwo środowiskowe

Bezpieczeństwo środowiskowe (environmental security) łączy ochronę ekosystemów z bezpieczeństwem ludzi i państw. Koncepcja, rozwijana od raportu Brundtland (1987), zyskała na znaczeniu wraz z kryzysem klimatycznym, niedoborami wody, degradacją gleb i utratą bioróżnorodności. Rada Bezpieczeństwa ONZ od 2007 roku regularnie debatuje nad zmianami klimatu jako mnożnikiem zagrożeń (threat multiplier), generującym konflikty o zasoby, migracje klimatyczne i destabilizację państw kruchych (Sahel, Róg Afryki, Azja Centralna). W Europie kluczową ramą jest Europejski Zielony Ład, pakiet Fit for 55, dyrektywa o przestępstwach przeciwko środowisku (2024) oraz mechanizm CBAM. Wojna w Ukrainie ujawniła nowy wymiar: celowe niszczenie środowiska jako narzędzia walki (zniszczenie zapory w Kachowce 2023, zanieczyszczenia po atakach na rafinerie), prowadzące do dyskusji o uznaniu ekobójstwa (ecocide) za zbrodnię międzynarodową. Polska zmaga się ze smogiem, suszami w centralnej części kraju oraz katastrofą na Odrze (2022). Debata obejmuje: sprawiedliwą transformację energetyczną, finansowanie adaptacji w krajach rozwijających się (loss and damage fund z COP27), ochronę zasobów wodnych, walkę z wylesianiem oraz integrację celów klimatycznych z polityką obronną (climate security).

Key players

Nielegalny obrót odpadami

Nielegalny obrót odpadami stanowi według Interpolu i UNEP jedną z najbardziej dochodowych form przestępczości środowiskowej, generującą rocznie 10-12 mld USD obrotów na świecie. Problem ujawnił się szerzej po decyzji Chin z 2018 roku o zamknięciu importu odpadów (operacja 'National Sword'), która przekierowała strumienie do Azji Południowo-Wschodniej, Turcji i Europy Środkowej. Polska stała się jednym z głównych miejsc nielegalnego składowania odpadów z Niemiec, Wielkiej Brytanii i Włoch – w latach 2018-2020 zanotowano serię ponad stu pożarów wysypisk, często celowych. Ramy prawne tworzą Konwencja Bazylejska (1989, z poprawkami z 2019 ograniczającymi eksport plastiku), rozporządzenie UE o transgranicznym przemieszczaniu odpadów (zaostrzone w 2024) oraz dyrektywa o przestępstwach środowiskowych. W Polsce odpowiedzialność spoczywa na Inspekcji Ochrony Środowiska wyposażonej od 2018 roku w uprawnienia kontrolne 24/7, prokuraturze oraz Straży Granicznej. Mimo to wykrywalność pozostaje niska, a kary – wobec zysków przestępców – mało odstraszające. Kluczowe wyzwania to: identyfikacja beneficjentów rzeczywistych firm-słupów, koordynacja śledztw transgranicznych (EPPO, Europol EMPACT), egzekwowanie zasady 'zanieczyszczający płaci', oraz domykanie luk w gospodarce o obiegu zamkniętym, które tworzą popyt na tani, nielegalny recykling.

Key players

Skażenia środowiskowe i ochrona zdrowia publicznego

Skażenia – chemiczne, radiologiczne, biologiczne i mikrobiologiczne – stanowią zagrożenie zarówno przewlekłe (smog, PFAS, metale ciężkie, pestycydy), jak i nagłe (wycieki przemysłowe, awarie). Według WHO zanieczyszczenie powietrza odpowiada za około 7 milionów przedwczesnych zgonów rocznie. W Europie szczególną uwagę zwraca problem 'wiecznych chemikaliów' (PFAS), wykrywanych w wodzie pitnej, glebach i organizmach, oraz skażeń farmaceutykami i mikroplastikiem. Ramy regulacyjne obejmują rozporządzenia REACH i CLP, dyrektywę o jakości powietrza (zrewidowaną w 2024 roku, zbliżającą limity do wytycznych WHO), Konwencję Sztokholmską o TZO oraz Minamata o rtęci. Polska zmaga się z jednymi z najgorszych wskaźników jakości powietrza w UE (smog w południowej Polsce), skutkami niskiej emisji z ogrzewania węglem, a także lokalnymi skażeniami po działalności górniczej i chemicznej. Wojna w Ukrainie generuje dodatkowe ryzyko skażeń z uszkodzonych obiektów przemysłowych i militarnych. Debata międzynarodowa koncentruje się na: zaostrzeniu standardów emisyjnych, finansowaniu remediacji terenów skażonych, odpowiedzialności producentów (rozszerzona odpowiedzialność – EPR), monitoringu skażeń w czasie rzeczywistym oraz przygotowaniu służb na zdarzenia CBRN.

Key players

Katastrofy ekologiczne i reagowanie na zdarzenia

Częstotliwość i skala katastrof ekologicznych rośnie pod wpływem zmian klimatu, presji urbanizacyjnej i starzejącej się infrastruktury przemysłowej. Ostatnia dekada przyniosła m.in.: katastrofę na Odrze (2022) z masowym śnięciem ryb spowodowanym zasoleniem i toksycznymi zakwitami złotej algi, powodzie w Niemczech, Belgii i Polsce (2021, 2024), pożary lasów w basenie Morza Śródziemnego, wyciek z zapory tailingowej w Brumadinho (2019), katastrofę Nord Stream (2022) oraz zniszczenie zapory w Kachowce (2023). Mechanizmy reagowania obejmują Mechanizm Ochrony Ludności UE z modułami rescEU (pożary, powodzie, CBRN), Konwencję z Espoo o ocenach transgranicznych, Konwencję Helsińską o ochronie wód transgranicznych oraz UNDAC ONZ. W Polsce reagowanie koordynuje Rządowe Centrum Bezpieczeństwa wespół z PSP, IOŚ i wojewodami. Katastrofa na Odrze ujawniła słabości monitoringu wód, koordynacji z Niemcami i Czechami oraz komunikacji ryzyka wobec obywateli. Kluczowe pytania dotyczą: wczesnego ostrzegania i wymiany danych transgranicznych, mechanizmów odpowiedzialności (w tym za 'celowe' katastrofy w trakcie konfliktów), finansowania odbudowy (fundusze UE Solidarity Fund, loss and damage), integracji adaptacji klimatycznej z planowaniem przestrzennym oraz roli sił zbrojnych i wolontariuszy w reagowaniu cywilnym.

Key players